W ciągu ostatnich dwóch

„W ciągu ostatnich dwóch tygodni poprzedzających wybuch wojny decyzje mobilizacyjne zapadały w tempie przyśpieszonym. W połowie sierpnia został zmobilizowany II lubelski Okręg Korpusu. Dwie dywizje piechoty, sformowane w tzw. gdański Korpus Interwencyjny, znalazły się na Pomorzu, wysunięte daleko ku północy, na skraj Borów Tucholskich. Dnia 21 i 25 sierpnia mobilizacja w trybie alarmowym objęła dwadzieścia dwie dywizje piechoty i dziesięć brygad kawalerii.
Mobilizacja powszechna została postanowiona dnia 28 sierpnia, przy czym data 30 sierpnia była wyznaczona jako pierwszy dzień mob. Sprzeciw Anglii i Francji z dnia 29 sierpnia, umotywowany pertraktacjami, jakie ambasadorowie obu tych państw prowadzili z rządem Rzeszy w Berlinie, spowodował odroczenie mobilizacji powszechnej o dwadzieścia cztery godziny. Rozpoczęła się ona 31 sierpnia w godzinach popołudniowych.
Jedynie 27 DP ze składu Korpusu Interwencyjnego została wysunięta w głąb „korytarza" pomorskiego — pod Starogard. Przewidziana początkowo do Korpusu Interwencyjnego 13 DP ostatecznie weszła w skład armii odwodowej „Prusy" i podzieliła jej losy.
Pamiętny ranek 1 września zastał mnie zatem na stanowisku pokojowym inspektora armii „Polesie". Oczekiwałem z godziny na godzinę, że będę wezwany do Kwatery Głównej i otrzymam przydział wojenny. Minął dzień jeden, drugi. Wezwania nie było i cierpliwość zaczęła mnie opuszczać.“(1)